Félög kvenna
Árið 1871 stofnuðu konur í fyrsta sinn félag á Íslandi en það var Kvenfélag Rípurhrepps í Skagafirði. Áður höfðu konur í hreppnum hist á fundum til að ræða hugðarefni sín, meðal annars menntun kvenna og hreinlæti á heimilum.
Síðan hafa íslenskar konur stofnað félög um öll möguleg málefni: líknar- og góðgerðafélög, kristileg félög og bindindisfélög, kvenréttindafélög og verkalýðsfélög, fagfélög og stjórnmálafélög, tómstundafélög og íþróttafélög. Sum félög eru lítil og staðbundin, önnur eru fjölmenn landssambönd. Oft hafa konurnar í þessum félögum verið ósammála innbyrðis og tekist á um rétta stefnu, enda eru konur ekki einsleitur hópur og ýmislegt annað en kyn þeirra setur mark sitt á líf þeirra og hugmyndir. Félögin hafa þó ekki síður verið vettvangur samstöðu og samtakamáttar þegar á reynir.
Women’s groups
In 1871, women in Iceland founded their first association: the Women’s Association of the Rípurhreppur district in Skagafjörður, north Iceland. Before the founding of this association, women in the district had met and held meetings to discuss their interests and thoughts, such as the education of women and cleanliness in the home.
Subsequently, Icelandic women have founded groups around all kinds of issues: charities, Christian and abstinence clubs, women’s rights groups and unions, professional associations and political parties, hobby and sports clubs. Some of these groups are small and local, while others are large national federations. The women in these groups have often disagreed within their own associations and have debated policies and directions: women are not a homogeneous group and various other issues other than gender mark their lives, ideas and opinions. These groups have nevertheless been a place of solidarity and powerful cooperation in trying times.
Kvenfélög
Kvenfélög eru staðbundin félög sem konur í flestum bæjum, sveitum og sóknum landsins hafa stofnað gegnum tíðina. Þau vinna gjarnan að ýmsum framfaramálum, til að mynda með því að safna fé til góðgerðamála, standa fyrir námskeiðahaldi og fræðslu og hvetja til fegrunar umhverfisins. Smærri kvenfélög tilheyra svo gjarnan stærri héraðs- og landssamböndum, á borð við Kvenfélagasamband Íslands og Bandalag kvenna í Reykjavík.
Women’s Associations are local groups which women in most towns, rural areas and parishes have founded through the years. They frequently work towards progressive causes for the areas by raising money for charity, organising courses and educational opportunities as well as encouraging the beautification and maintenance of the local environment. Smaller women’s associations often belong to regional or national federations such as the Women’s Association of Iceland and the Federation of Women in Reykjavík.
Líknarfélög // Charity Organisations
Líknar- og góðgerðamál hafa verið algengt viðfangsefni íslenskra kvennasamtaka frá upphafi. Líknarstörf féllu vel að hefðbundnum hugmyndum um hlutverk kvenna við aðhlynningu sjúkra, fátækra og umkomulausra en slík góðgerðastarfsemi skipti sköpum fyrir tíma fullmótaðs, opinbers velferðarkerfis.
Charity- and humanitarian work has from the beginning been a common focus within Icelandic women’s organisations. Humanitarian work fitted well with the traditional ideas of women’s role as caring for the sick, the impoverished and helpless, and such charitable activities were crucial before the times of a fully developed public welfare system.
Hvítabandið
Stofnað árið 1895 sem bindindisfélag kvenna en lagði smám saman meiri áherslu á líknarstörf. Árið 1934 reisti félagið sjúkrahús á Skólavörðustíg og starfrækti það í um áratug en afhenti það síðan Reykjavíkurborg til eignar og umsjónar.
Hvítabandið was an association founded in 1895 as a Christian abstinence association for women but with time it placed increased emphasis on charity work. In 1934, the association built a hospital in Skólavörðustígur in the city center of Reykjavík and ran it for a decade until it was gifted to the city of Reykjavík, for both ownership and management. The work of charitable organisations was crucial before the time of a functioning, public welfare system.
Kvenfélagið Hringurinn
Stofnað árið 1904 í þeim tilgangi að styðja við fátækt, berklaveikt fólk. Félagið reisti hressingarhæli fyrir berklasjúklinga í Kópavogi árið 1926 og rak það um árabil. Síðar helguðu Hringskonur sig því verkefni að koma upp barnaspítala í Reykjavík. Með stuðningi Hringsins var barnadeild opnuð innan Landspítalans árið 1957 en átta árum síðar flutti hún í stærra húsnæði og hlaut þá nafnið Barnaspítali Hringsins.
Hringurinn Women’s Association was founded in 1904 with the purpose of supporting people living in poverty with tuberculosis. The association built a convalescent home for tuberculosis patients in Kópavogur in 1926 which operated for a number of years. Later on, the women of Hringurinn dedicated their work to opening a children’s hospital in Reykjavík. With the support of Hringurinn, a children’s ward opened within the Landsspítali hospital in 1957. Eight years later this ward moved to a larger facility and with that, it gained its title: The Children’s Hospital of Hringurinn.
Landspítalasjóður Íslands
Stofnaður 19. júní 1916 af flokki kvenfélaga, í þeim tilgangi að safna fé til byggingar Landspítala. Með því að leggja sitt af mörkum í þessu langþráða framfaramáli vildu konur þakka fyrir fenginn kosningarétt og kjörgengi. Landspítalinn opnaði dyr sínar árið 1930 en talið er að konur hafi safnað um þriðjungi af byggingarkostnaði spítalans.
Landspítalasjóður National Hospital fund of Iceland was founded on the 19th of June 1916 by a number of women’s associations, with the aim to raise funds to build a National Hospital. By partaking in the work towards a long-desired goal of a new hospital, women wanted to show their gratitude for gaining the right to vote. Landspítalinn opened its doors for the first time in 1930 but it is estimated that women raised a third of the hospital’s construction costs.
Forsetaframboð Vigdísar
Framboð Vigdísar Finnbogadóttur til forseta Íslands árið 1980 var sameiginlegt átak kvenna og karla víða um land. Þótt Vigdís legði áherslu á að ekki ætti að kjósa hana vegna þess að hún væri kona dreymdi margar konur um að sjá kynsystur sína í þessu æðsta embætti þjóðarinnar. Vigdís bar sigurorð af þremur körlum í kosningunum og var forseti Íslands í sextán ár.
Vigdís Finnbogadóttir’s Presidential Candidacy
Vigdís Finnbogadóttir’s candidacy to become the president of Iceland in 1980 was a collective effort of women and men across the country. Although Vigdís emphasised that she should not be voted for because she was a woman, many women dreamed of seeing one of their own gender as the head of state. Vigdís defeated three male candidates as she won the election and became the president of Iceland for sixteen years.
Kvennaframboð
Kvennalisti var boðinn fram til Alþingis árið 1922 en áður höfðu konur í Reykjavík, á Akureyri og Seyðisfirði boðið fram kvennalista í bæjarstjórnarkosningum með góðum árangri. Kvennalistinn vann mikinn sigur í þingkosningunum 1922 og efsta kona listans, Ingibjörg H. Bjarnason, varð fyrsta þingkona Íslendinga. Tilraunin var endurtekin á níunda áratug 20. aldar með kvennaframboðum í bæjarstjórnarkosningum í Reykjavík og á Akureyri árið 1982 og framboði Kvennalistans til Alþingis ári síðar. Þá fjölgaði konum úr 6% í 13% meðal sveitarstjórnarfulltrúa og úr 5% í 15% þingmanna. Kvennalistinn starfaði sem sjálfstæð stjórnmálahreyfing fram undir aldamótin 2000.
Women’s parties and lists
The Women’s Party ran for the Icelandic Parliament in 1922 but before that women in Reykjavík, in Akureyri and in Seyðisfjörður had organised women’s lists to run in local municipal elections with success. The Women’s Party won a large victory in the parliamentary elections of 1922, and the woman at the top of the list, Ingibjörg H. Bjarnason, became the first female member of the Icelandic Parliament. In the 1980s this was attempted again as women’s parties ran in the municipal elections in Reykjavík, in Akureyri in 1982 and the Women’s Party ran for Althingi a year later. The proportion of women among local council representatives then increased from 6% to 13% and from 5% to 15% among members of parliament. The Women’s Party was an active independent political movement up until the year 2000.
Stéttar- og fagfélög //
Professional and Trade Associations
Konur í ólíkum starfsstéttum hafa stofnað félög til að efla samvinnu sín á milli og gæta hagsmuna sinna. Sum þessara félaga hafa samningsrétt og tilheyra stærri samtökum launafólks, eins og Ljósmæðrafélag Íslands og Fóstrufélag Íslands, sem í dag heitir Félag íslenskra leikskólakennara. Önnur leggja áherslu á félagslíf og fræðslu, eins og Kvenstúdentafélag Íslands, sem nú heitir Félag háskólakvenna.
Women in different professions have founded associations to strengthen their cooperation and protect their interests. Some of these associations have negotiating rights and belong to larger trade unions, such as the Icelandic Midwives’ Association and the Icelandic Nursery School Teachers’ Association, which is now called the Association of Icelandic Preschool Teachers. Others focus on social activities and education, such as the Icelandic Association of Female University Students, which is now called the Association of University Women.
Félög eiginkvenna // Wives’ Associations
Konur stofnuðu ekki aðeins eigin fagfélög heldur mynduðu einnig félög í tengslum við störf eiginmanna sinna. Eiginkonur bílstjóra hjá Hreyfli stofnuðu Kvenfélag Hreyfils, til að auka kynni sín á milli og vinna að hagsmunamálum bílstjóra og fjölskyldna þeirra. Eiginkonur flugvirkja stofnuðu klúbbinn Fífur, eiginkonur vélstjóra stofnuðu Kvenfélagið Keðjuna, eiginkonur skipstjórnarmanna stofnuðu Kvenfélagið Ölduna og eiginkonur prentara stofnuðu Kvenfélagið Eddu, sem gegndi meðal annars mikilvægu hlutverki í starfsemi félagsheimilis prentara.
Kvennahús
Í miðbæ Reykjavíkur hafa starfað fleiri en eitt kvennahús- félagslegar, pólitískar og listrænar miðstöðvar – sem konur hafa tekið sig saman um að stofna og starfrækja.
Women’s Houses
In downtown Reykjavík there have been multiple Women’s Houses, social, political and cultural centers, which women have founded and run together.
Kvennaheimilið Hallveigarstaðir
Hallveigarstaðir er í eigu Kvenréttindafélags Íslands, Kvenfélagasambands Íslands og Bandalags kvenna í Reykjavík en fleiri samtök kvenna hafa þar aðsetur. Hugmyndin að kvennaheimilinu kviknaði strax á öðrum áratug 20. aldar en það átti upphaflega að standa við Arnarhól. Síðar var því valinn staður á horni Túngötu og Garðastrætis og þar var það vígt árið 1967. Húsið er kennt við fyrstu landnámskonuna, Hallveigu Fróðadóttur.
Hallveigarstaðir – Women’s House is owned by the Women’s Rights Association of Iceland, the Women’s Association of Iceland and the Federation of Women in Reykjavík and it houses more women’s organisations. The idea for the Women’s House emerged as early as the second decade of the 20th century, and was originally intended to be raised by Arnarhóll. A site was later chosen on the corner of Túngata and Garðastræti, and the building was inaugurated there in 1967. The building is named after the first female settler, Hallveig Fróðadóttir.
Hótel Vík
Hótel vík er hús við Vallarstræti sem hýsti ýmis kvennasamtök á níunda áratug 20. aldar. Þar störfuðu Kvennaframboðið í Reykjavík og Kvennalistinn en einnig Kvennaráðgjöfin, Samtök kvenna á vinnumarkaði, Menningar- og friðarsamtök íslenskra kvenna og Íslensk-lesbíska.
Hotel Vík is a house by Vallarstræti in Reykjavík, and housed various women’s organisations in the 1980s. It housed organisations such as the Women’s list of Reykjavík, The Women’s Party, The Women’s Counselling Services, the Association of Women in the Worklife, The Culture- and Peace Association of Icelandic women and the Icelandic-Lesbian organisation.
Hlaðvarpinn
Hlaðvarpinn við Vesturgötu 3 starfaði sem kvennamenningarhús frá miðjum níunda áratug 20. aldar. Þar fór fram fjölbreytt menningarstarfsemi, svo sem leiksýningar og listsýningar, en einnig störfuðu kvennasamtök á borð við Kvennaráðgjöfina, Kvennaathvarfið og Stígamót í húsinu. Eftir aldamótin 2000 var Hlaðvarpinn seldur og ágóðinn settur í sjóð sem styrkti menningarverkefni kvenna.
Hlaðvarpinn was a house by Vesturgata 3 in Reykjavík and functioned as a Women’s Cultural House from the mid 1980s. A wide range of cultural activities took place there, including plays and art exhibitions, but women’s organisations like the Women’s Counselling Service, the Women’s Shelter and Stígamót also operated in the building. After the turn of the millennium in 2000, Hlaðvarpinn was sold and the proceeds were put into a fund that supported women’s cultural project
Gallerí Langbrók
Gallerí Langbrók var gallerí sem hópur listakvenna starfrækti í Reykjavík frá 1978 til 1986, fyrst á Vitastíg en síðar á Amtmannsstíg 1, þar sem þær sýndu og seldu verk sín. Konurnar komu úr ólíkum geirum myndlistarinnar en margar fengust við nytjalist á borð við keramik og fatahönnun. Galleríið dró nafn sitt af Hallgerði langbrók, sem listakonurnar sögðu að væri „eina rauðsokkan í Íslendingasögunum“.
Gallery Langbrók was a gallery run by a group of female artists from 1978 till 1986, first in Vitastígur in Reykjavík and later in Amtmannstígur 1, where they exhibited and sold their works. The women came from different parts of the art world, many of them working with crafts and applied arts such as ceramics and fashion design. The name of the gallery derived from Hallgerður Langbrók (a 10th century Icelandic woman who is one of the main characters in the Iceland saga Njáls Saga), which the artists claimed to be the only “red-stocking in the Icelandic sagas”.
Friðarfélög
Friðarmál hafa lengi verið hugleikin konum víða um lönd. Íslenskar konur tóku virkan þátt í friðarhreyfingunni, bæði við hlið karla og í sínum eigin félögum. Hreyfingin er alþjóðleg og flest íslensk friðarfélög áttu í miklu samstarfi við systurfélög erlendis.
Peace organisations
Issues around peace have long been a matter of concern for women across the world. Icelandic women were active participants in the peace movement, both alongside men and within their own organisations. The movement is international and most Icelandic peace associations collaborated extensively with organisations abroad.
Menningar- og friðarsamtök íslenskra kvenna
MFÍK voru stofnuð árið 1951. Einn helsti hvatinn var varnarsamningur Íslands við Bandaríkin en samtökin voru jafnframt innblásin af starfi Alþjóðasambands lýðræðissinnaðra kvenna, sem komið var á fót í lok síðari heimsstyrjaldar. Margar af forystukonum Menningar- og friðarsamtakanna höfðu tengsl við róttæk vinstri stjórnmálaöfl.
The Culture- and Peace Association of Icelandic women was founded in 1951. One of the main incentives of the group was the defence agreement between Iceland and the USA but the organisation was furthermore inspired by the operations of the International Women’s Organisation for Democracy, which was founded by the end of the Second World War. Many of the women in leadership roles at the Culture and Peace Association had connections to radical left wing political forces.
Friðarhreyfing íslenskra kvenna
FÍK var stofnuð árið 1983 sem þverpólitískt félag kvenna um friðarmál en mikill kraftur var í alþjóðlegu friðarhreyfingunni á níunda áratugnum, ekki síst í mótmælum gegn kjarnorkuvá. Félagið tók þátt í starfsemi íslensku friðarhreyfingarinnar, meðal annars á alþjóðlegu friðarári Sameinuðu þjóðanna árið 1985.
The Peace Movement of Icelandic women was founded in 1983 as a cross-political association about all matters of peace. The international peace movement was powerful in the 1980s, especially in discussion and protest against the nuclear threat. The group participated in activities of the Icelandic peace movement, including activities and events during the United Nations International Year of Peace in 1985.
Íslenskar friðarömmur
Íslenskar friðarömmur voru samtök sem stofnuð voru að erlendri fyrirmynd árið 1988 og störfuðu þar til um miðjan tíunda áratuginn. Stofnendurnir voru ömmur sem vildu vinna að friðarmálum með áherslu á velferð og öryggi barna. Friðarömmurnar skoruðu á íslensk stjórnvöld að setja viðskiptabann á Suður-Afríku, til að mótmæla framgöngu apartheid-stjórnarinnar, en hvöttu einnig til friðarfræðslu í skólum og mótmæltu sýningu ofbeldismynda í sjónvarpi.
Icelandic Peace Grandmothers was an organisation founded in 1988, inspired by similar organisations abroad, and was active till the mid 90’s. The founders were grandmothers that wanted to advocate for peace with a focus on the welfare and safety of children. The Peace Grandmothers demanded that the Icelandic government place a trade embargo on South-Africa to protest the actions of the apartheid-governement. They also encouraged peace education in schools and spoke against showing violent movies on TV.
Kvenréttindafélög // Women’s Rights Associations
Fyrsta íslenska félagið sem hafði kvenréttindi á stefnuskrá sinni var Hið íslenska kvenfélag, sem var stofnað árið 1894, en meðal baráttumála þess voru aukin borgararéttindi og menntun kvenna. Rúmum áratug síðar kom Kvenréttindafélag Íslands til sögunnar og helgaði sig kvenréttindabaráttu eingöngu. Síðan þá hafa konur á Íslandi stofnað fjölda félaga sem berjast fyrir jafnrétti kynjanna á einn eða annan hátt.
The first Icelandic association which had women’s rights on its agenda was the Icelandic Women’s Association, which was founded in 1894. Its main issues included increased civil rights and education for women. Just over a decade later, the Icelandic Women’s Rights Association was established and dedicated itself exclusively to the fight for women’s rights. Since then, women in Iceland have established and founded multiple organisations that fight for gender equality in one way or another.
Kvenréttindafélag Íslands
Kvenréttindafélag Íslands var stofnað árið 1907 á heimili fyrsta formannsins, Bríetar Bjarnhéðinsdóttur, í Þingholtsstræti 18. Stofnun félagsins stóð í tengslum við alþjóðlega bylgju kvenréttindafélaga sem vildu að konur fengju full borgaraleg réttindi. Kvenréttindafélög voru stofnuð víðar á Íslandi. Árið 1908 fór Bríet um og flutti fyrirlestra um kvenréttindi og í kjölfarið voru stofnuð kvenréttindafélög á Ísafirði og Blönduósi, Sauðárkróki, Akureyri og Seyðisfirði. Kvenréttindafélag Eskifjarðar var stofnað árið 1950 að frumkvæði Önnu Sigurðardóttur, sem síðar varð fyrsta forstöðukona Kvennasögusafns.
The Women’s Rights Association of Iceland was founded in 1907 in the home of the first chairman, Bríet Bjarnhéðinsdóttir, in Þingholtsstræti 18 downtown Reykjavík. The establishment of the association was linked to an international wave of women’s rights organisations that wanted women to gain full civil rights. Women’s Rights Associations were founded all around Iceland. In 1908, Bríet travelled the country and delivered lectures on women’s rights and following this associations were founded in Ísafjörður in the west of Iceland, in Blönduós, Sauðárkrókur and Akureyri in the north and in Seyðisfjörður in the east. The Women’s Rights Association of Eskifjörður was founded in 1950 due to the initiative of Anna Sigurðardóttir who later became the first chairwoman of the Women’s History Archives.
Bríet
Bríet hét félag ungra femínista sem starfaði frá 1997 til 2005 og var kennt við Bríeti Bjarnhéðinsdóttur. Félagskonur framleiddu útvarpsþætti og stóðu fyrir ýmsum uppákomum, svo sem mótmælum gegn klámvæðingu og rekstri nektardansstaða.
Bríet – the Association of Young Feminists and Femínistafélag Íslands (the Feminist Association of Iceland) were prominent in the feminist movement around and after the turn of the millennium in 2000. The association Bríet was founded in 1997 and named after Bríet Bjarnhéðinsdóttir.
Femínistafélag Íslands
FÍ var stofnað árið 2003. Starfsemi félagsins tók mið af nýju umhverfi í netvæddum heimi en félagið átti rætur sínar að rekja til femínísks tölvupóstlista. Í félaginu komu eldri og yngri baráttukonur saman í starfshópum um málefni á borð við kynbundið ofbeldi og staðalmyndir kynjanna. Karlahópur félagsins var líka virkur og hvatti karlmenn til að segja nei við nauðgunum.
The Feminist Association of Iceland was founded in 2003 and had its roots in a feminist email list. The association focused on issues such as gender-based violence, pornification and gender stereotypes – and the Feminist Association’s men’s group encouraged men to object to rape.
Félög gegn ofbeldi
Um 1980 hófst umræða um kynbundið ofbeldi fyrir alvöru innan íslensku kvennahreyfingarinnar og samtök voru stofnuð til að vekja athygli á vandanum og styðja við þolendur.
Organisations against violence
Around 1980, a serious discussion about gender-based violence began within the Icelandic women’s rights movement and organisations were founded to raise awareness of the issue and to support survivors of abuse.
Samtök um kvennaathvarf
voru stofnuð sumarið 1982 en þá var umræða um kynbundið ofbeldi hafin innan íslensku kvennahreyfingarinnar. Síðar sama ár opnuðu samtökin Kvennaathvarfið í Reykjavík, sem skjól fyrir konur sem bjuggu við ofbeldi á heimilum sínum, en þar var einnig stutt við þolendur nauðgana og annars kynferðisofbeldis.
Stígamót
Stígamót voru stofnuð árið 1990 sem ráðgjafar- og fræðslumiðstöð þar sem þolendur kynferðisofbeldis gátu leitað eftir aðstoð. Markmið Stígamóta var jafnframt að stuðla að samfélagslegri vitundarvakningu um kynferðisofbeldi.
Stígamót was founded in 1990 and is a center for survivors of sexual violence, providing councelling and support. The aim of Stígamót was furthermore to increase social awareness of sexual violence.
Íþróttafélag kvenna
Íþróttafélag kvenna var stofnað árið 1934. Markmið þess var að stuðla að íþróttaiðkun kvenna eða, eins og sagði í lögum félagsins, að „efla hreysti, heilbrigði og fegurð íslenzkra kvenna“. Félagið stóð fyrir margvíslegri íþróttaiðkun en lagði mesta áherslu á fimleika og skíði. Félagskonur réðust í byggingu skíðaskála við Skálafell, sem var vígður árið 1938.
The Women’s Sports Association
Founded in 1934. Its goal was to encourage and promote women’s participation in sports or, as stated in the club’s bylaws, to „strengthen the vigour, health, and beauty of Icelandic women.“ The club organised a variety of sports activities but placed special emphasis on gymnastics and skiing. The club members undertook the construction of a ski lodge at Skálafell, which was opened in 1938.
Kvenfélag sósíalista
Kvenfélög hafa starfað innan margra íslenskra stjórnmálaflokka. Skjalasöfn þeirra fylgja yfirleitt skjalasöfnum viðkomandi flokka og skila sér því ekki inn á Kvennasögusafn. Undantekning á þessu er skjalasafn Kvenfélags sósíalista, sem starfaði í tengslum við Sósíalistaflokkinn frá 1939. Félagið stefndi að því að breiða út sósíalisma meðal kvenna en þrýsti einnig á um aukin völd kvenna innan flokksins. Á sjöunda áratugnum rann Sósíalistaflokkurinn inn í Alþýðubandalagið en Kvenfélag sósíalista starfaði áfram, uns það var lagt niður árið 1992.
Socialists Women’s Association
Women’s associations have operated within many Icelandic political parties. Their archives are usually included in the archives of the respective parties and are therefore not preserved at the Women’s History Archives. The exception to this is the archive of the Socialists Women’s Association, which operated in connection to the Socialist Party from 1939. The association’s goal was to introduce and communicate socialism to women, and they fought for increased female leadership within the party as well. In the 1960s, the Socialist Party merged into the People’s Alliance, but the Socialist Women’s Association continued its activities until it was dissolved in 1992.
Rauðsokkahreyfingin
Rauðsokkahreyfingin var stofnuð árið 1970 og var leiðandi í kvennabaráttu áttunda áratugarins á Íslandi. Hreyfingin hafði flatt skipulag sem byggði á starfsemi sjálfstæðra hópa um ólík málefni, svo sem launamun kynjanna, dagvistunarmál og nýja löggjöf um þungunarrof. Rauðsokkahreyfingin miðlaði baráttumálum sínum gjarnan á myndrænan og leikrænan hátt, með ýmiss konar pólitískri myndlist og gjörningum.
The Redstockings movement
Founded in the year 1970 and was a cutting-edge group in the fight for women’s rights in Iceland in the 70s. The movement had a flat hierarchical structure which was founded in the operations of independent groups taking on diverse topics, including the gender pay gap, issues around childcare and a new legislation on abortion. The Redstockings movement often presented their cause visually and in a theatrical way, with both political art and performances.
W.O.M.E.N., the Women Of Multicultural Ethnicity Network in Iceland
Fyrsta gestabók W.O.M.E.N., Samtaka kvenna af erlendum uppruna á Íslandi, sem stofnuð voru árið 2003. Bókin var fyrsta afhending W.O.M.E.N. til Kvennasögusafns við opnun sýningarinnar VIÐ ERUM MARGAR 17. október 2025.
