Verkföll kvenna
Sumarið 1907 fóru konur á Íslandi fyrst í verkfall, svo vitað sé. Þá lögðu fiskverkakonur í Hafnarfirði niður störf hluta úr degi. Þær breiddu fiskinn út að morgni en neituðu að taka hann saman síðdegis nema kaup þeirra yrði hækkað. Það fór að rigna og vinnuveitandinn gat ekki annað en gengið að kröfunni.
Síðan þá hafa íslenskar konur oft farið í verkfall til að knýja fram betri kjör. Framan af neituðu mörg verkalýðsfélög karla að veita konum inngöngu og því stofnuðu þær sín eigin félög, svo sem Einingu á Akureyri, Framtíðina í Hafnarfirði, Félag afgreiðslustúlkna í brauð- og mjólkurbúðum og Starfsstúlknafélagið Sókn. Konur fengu iðulega lægri laun en karlar fyrir sömu vinnu. Eins voru hefðbundin kvennastörf jafnan verr launuð en hefðbundin karlastörf. Margir litu svo á að karlar væru fyrirvinnur heimilanna og ættu því að ganga fyrir um vinnu, þótt í raun ynnu margar konur fyrir heimilum sínum. Þannig var verkalýðsbarátta kvenna samofin kvenréttindabaráttunni.
Women’s strikes
In the summer of 1907, women in Iceland went on strike for the first time, for half a day. Women working at a fish factory in the town of Hafnarfjörður laid all the fish out in the morning but refused to gather them again in the afternoon unless their pay was raised. When it started to rain, their employer had no choice but to agree to their demands.
Since then, Icelandic women have often gone on strike to demand better conditions and wages. To begin with, many labour unions refused to admit women into their organisations, leading women to found their own unions. Women typically got paid less than male employees for doing the same jobs. Work traditionally considered women’s work was also paid less than work typically done by men. Many saw men as the breadwinners of the home, and as such, men were prioritised in the work environment. In reality, though, many women were working in order to provide for their families. The working-class struggle of women was thus entwined with the women’s rights movement from the beginning.