Sumarið 1907 fóru konur á Íslandi fyrst í verkfall, svo vitað sé. Þá lögðu fiskverkakonur í Hafnarfirði niður störf hluta úr degi. Þær breiddu fiskinn út að morgni en neituðu að taka hann saman síðdegis nema kaup þeirra yrði hækkað. Það fór að rigna og vinnuveitandinn gat ekki annað en gengið að kröfunni.
Síðan þá hafa íslenskar konur oft farið í verkfall til að knýja fram betri kjör. Framan af neituðu mörg verkalýðsfélög karla að veita konum inngöngu og því stofnuðu þær sín eigin félög, svo sem Einingu á Akureyri, Framtíðina í Hafnarfirði, Félag afgreiðslustúlkna í brauð- og mjólkurbúðum og Starfsstúlknafélagið Sókn. Konur fengu iðulega lægri laun en karlar fyrir sömu vinnu. Eins voru hefðbundin kvennastörf jafnan verr launuð en hefðbundin karlastörf. Margir litu svo á að karlar væru fyrirvinnur heimilanna og ættu því að ganga fyrir um vinnu, þótt í raun ynnu margar konur fyrir heimilum sínum. Þannig var verkalýðsbarátta kvenna samofin kvenréttindabaráttunni.
Í Kvennasögusafni er fjöldi skjala sem tengjast launum og kjarabaráttu kvenna. Tafla yfir laun ráðskvenna, launataxtar Verslunarmannafélags Reykjavíkur og upplýsingar um kvennaráðstefnu Alþýðusambands Íslands eru úr safni Önnu Sigurðardóttur. Minnisblað um kröfur 12. deildar er úr safni Fóstrufélags Íslands. Kauptaxtar Verkakvennafélagsins Framsóknar og Starfsstúlknafélagsins Sóknar og tafla yfir laun starfsstúlkna í mötuneytum eru úr safni Önnu Sigurðardóttur. Handskrifað blað um laun einstaklinga og hjóna er úr safni Öddu Báru Sigfúsdóttur, veðurfræðings og borgarfulltrúa.