Kvennasögusafn Íslands var stofnað á nýársdag 1975 á heimili Önnu Sigurðardóttur (1908–1996) við Hjarðarhaga 26. Anna var fyrsta forstöðukona safnsins og stóð að stofnun þess ásamt Else Miu Einarsdóttur og Svanlaugu Baldursdóttur, bókasafnsfræðingum.
Anna byrjaði að safna heimildum um sögu kvenna árið 1946 en hún var þá kennari, húsfreyja og kvenréttindakona á Eskifirði. Í fyrstu var söfnunin tilviljanakennd. Anna hripaði niður minnispunkta á snepla sem voru við höndina, eins og pappírinn utan af fiskinum. Hugmyndin að stofnun safns kviknaði mun síðar, eða árið 1968, fyrir áhrif frá norrænum kvennasögufræðingum.
Kvennasögusafn hefur aðeins haft einn fastan starfsmann að jafnaði en safnið á sér marga velunnara sem hafa lagt því lið. Áhugahópur um varðveislu og framgang Kvennasögusafns Íslands var stofnaður árið 1987 og vann að því að safnið fengi inni í fyrirhugaðri Þjóðarbókhlöðu ásamt Landsbókasafni og Háskólabókasafni en það hafði verið markmið Önnu frá upphafi. Anna lést í janúar 1996 en á afmælisdegi hennar 5. desember sama ár varð draumur hennar að veruleika þegar Kvennasögusafn var opnað í Þjóðarbókhlöðunni sem sjálfstæð eining innan Landsbókasafns Íslands – Háskólabókasafns.
